świat, strona 23

Wczoraj w pracy miałam małą przerwę kulturalną - parzenie i picie herbaty fachowo i z opisem szczegółów.

Wieczorem ukulturalniałam się w teatrze na sztuce "Deux mains. La liberte" ("Dwie ręce. Wolność") poświęconej Sprawiedliwemu wśród narodów świata dr. Felixowi Kerstenowi, masażyście Himmlera. Owszem, w historii opartej na faktach, ale potraktowanej popkulturowo. Co ciekawe, w sztuce padają znamienne słowa z dewizy SS, "moim honorem jest wierność" (“Mon honneur s’appelle fidélité“), spopularyzowane w korespondecji pewnego polityka, który na tle reszty wyróżnia się bezbłędną ortografią i dogłębną wiedzą o historii, którą studiował 16 lat. Całość sztuki raczej patetyczna. Inny ciekawy cytat do zapamiętania: dr Kersten zapytany, czy zje ciastko (a jadł ich mnóstwo) odpowiedział, że jeżeli powie nie, to jego nie powie tak.

Powrót do domu o jedenastej, i jeszcze zerknięcie na stary film z Jacques'em Brelem, który (także jako lekarz) uwodzi XVII-wieczne  mężatki.

Długi, bardzo męczący dzień - nie był zły.

Zauważyłam jeszcze, że straszne nazwiska wymawiane bez "h" są nieco mniej straszne. Wymawiani po francusku Itler oraz Immler są bardziej parodią potworów niż potworami.

Deux mains. La liberte

I jeszcze...

Dziś przyszedł do nas huragan Ciaran. Z Francji przyleciał. Na początek zrzucił mi z balkonowego stolika małą, żółtą konewkę. Zdjęłam więc szybko balkonowe doniczki, zabezpieczyłam krzesła i czekam. Ma być 110 km/h.

Nietypowe jest to, że huragan nie przyniósł na razie deszczu. Chmur nie ma, świeci słońce, drzewa gną się jakby z gumy. Koty patrzą na ten balet zaniepokojono-zaciekawione. A mnie boli głowa. Mam dziś wolny dzień, więc postanowiłam zapisać te wiekopomne myśli.

A dzisiaj jest dzień duchów. Jeden z rycerzy króla Artura, sir Gawain wyrusza na wyprawę; chce znaleźć demonicznego Zielonego Rycerza...

Sir Gawain

Dzisiaj miałam bardzo ważny dzień.

Rano pomogłam ukraińskiej rodzinie, która wybrała dobry autobus, ale zły kierunek. Było jeszcze ciemno, na zewnątrz padał deszcz - młoda dziewczyna w autobusie spojrzała na mnie i poprosiła mnie o zdjęcie słuchawek. Bardzo, bardzo powoli obudziłam swoją znajomość języka rosyjskiego i poradziłam jej - wysiąść, wsiąść w autobus w drugą stronę, pojechac na stację metra itede. Rodzina z Charkowa, z walizkami, znużona - jechała do centrum pomocy uchodźców.

Odstawiłam ich na przystanek mieszczący się pod moim biurem, pożegnałam. A potem myślałam - czy wszystko dobrze, czy na pewno prawidłowo życzyłam im powodzenia. A może mogłam zrobić więcej? Nie, nie mogłam.

A potem spotkałam się i rozmawiałam z Bardzo Ważnymi Osobami. Czy kilka lat temu pomyślałabym nawet, że poznam możnych tego świata? Są przecież takimi samymi ludźmi jak ja, składają się z delikatnego białka, mają swoje miękkie i twarde strony. Nie są raczej lepsi ani gorsi, ale są wybrańcami i mają jakąś misję do wypełnienia.

Ja też mam misję. Nie wiem jeszcze, jaka ona jest. Ale już czuję jej zapach.

Czyli dzień był piękny, ale i męczący. Nie mogę już patrzeć w lustro. I nie radzę sobie ze znużeniem. Skąd wziąć napęd do działania? Skończył mi się przydział?

Żegnamy się z Jotem na dwa tygodnie, bo wylatuje na ferie. - Będę tęskniła - mówię, choć przecież powinnam być przyzwyczajona. - Ja też - odpowiada moje dziecko. - Przecież jesteśmy ssakami (mammifères).

Coś takiego, nie myślałam o tym z tej biologicznej, zwierzęcej strony.

Świat coraz cieplejszy. W prowincji Alicante jest tak ciepło, że spadła sprzedaż jesiennych płaszczy.

Hm.